Istanbul & ervaringen van de inwoners

DSC03818
Sultan Ahmet-moskee & journalistieke details

Op dinsdag 12 januari 2016 vond er een zelfmoordaanslag plaats op het Sultan Ahmet-plein in Istanbul. Het plein dat zich bevindt tussen de Sultan Ahmet-moskee ofwel de Blauwe Moskee en de Hagia Sophia ofwel de Aya Sophia.

Ook ik was die dag in Istanbul en na de eerste schrik, kwam er meteen een gevoel van: waarom? Ik was erg benieuwd naar de impact van deze aanslag op de samenleving. Allereerst de reacties en gevoelens van de inwoners en ook hoe ze zouden reageren op de “toeristen/bezoekers”.

Allereerst heb ik in het hotel gesproken met hotelmedewerkers en ik merkte bij hen een gevoel van schaamteSchamen tegenover hun buitenlandse hotelgasten voor deze akelige gebeurtenis daar waar ze hun gasten graag een prettige, comfortabele en fijne tijd in Istanbul aan willen bieden. Voor het hotel is het belangrijk dat het online een positieve beoordeling krijgt waardoor gasten naar dit hotel terugkomen of juist voor dit hotel kiezen. Dit is iets waar de medewerkers graag hun best voor doen.

Iets anders wat me opviel, was hun neiging om te willen beschermen en dit vanwege de manier waarop ze vertelden wat wij als toeristen beter wel en niet konden doen. Daarnaast ook dat ze het prettiger zouden vinden om ons zelf rond te leiden in plaats dat we – of ik – zelf de straat op zouden gaan.

Na dit gesprek ben ik mét mijn camera de straat op gegaan. Nadat ik de situatie even had geobserveerd en de sfeer had ervaren, ben ik naar de Grote Bazaar gegaan. Het was bizar om in het drukke, levendige Istanbul  bijna geen toeristen tegen te komen. In de Overdekte Bazaar was het muisstil en ik werd met grote ogen bekeken. Ik ben voorzichtig in gesprek gegaan met de mannen daar. Eerst maakten ze opmerkingen als  “sorry dat dit gebeurd is”, “zo ben ik niet hoor” en “ik vind dit echt heel erg”; je merkte dat ze zich schaamden.

Toen ik daar dieper op door ging, kregen we bijzondere gesprekken. Volgens hen was er sinds 2015 langzaam een verandering binnen de samenleving gaande. Dit door de diversiteit in de beleving van het geloof “de Islam” en de manier waarop de gelovigen het interpreteerden in hun dagelijkse leven. Er kwam een sterke splitsing tussen de ouderwetse en moderne gelovigen waarbij veel jongeren minder gelovig waren. Dit zeker in het Europese deel van Istanbul volgens de marktkoopmannen. Daarnaast was er ook een groep gelovigen die aan het radicaliseren was. De personen met wie ik sprak, waren erg bang voor deze radicalisering en wisten zelf niet hoe ze hier mee konden omgaan. Ook zij waren hier afhankelijk van. Denk hierbij aan de verkoop van hun producten op de Grote Bazaar; aangezien de meeste kopers toeristen zijn. Iets wat ze tijdens de periode – vanaf 2015 – hadden opgemerkt, was een correlatie tussen aanslagen en een vermindering in hun eigen inkomen vanuit verkoop aan de toeristen. Daarnaast vertelden ze ook over het gevoel van angst, verwardheid, schaamte en de verandering binnen hun eigen samenleving. Voornamelijk: “wat kunnen we hier zelf mee doen” en “stiekem zijn we blij dat we al wat ouder zijn en niet nu kind zijn.” “Want hoe moeten onze kinderen hiermee doorgaan?” “Misschien dat ze naar Nederland moeten gaan, het land waar jij vandaan komt?”

Ik vond het lastig hoe ik daar zelf op kon reageren en zag dit ook puur als het observeren waarbij ik vriendelijk luisterde en ze bedankte voor dit open gesprek. Uiteindelijk vertelden ze me dat ze het erg fijn vonden dat ik open stond voor dit gesprek en eigenlijk alleen maar luisterde. Dat het hun goed deed om hun hart te kunnen luchten tegenover een buitenstaander.

Live in the Flow: zuiver luisteren zonder een mening of conclusie waar dan ook in de wereld!

(Visited 3 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *